The economy now

Those essential services, the doctors nurses shopkeepers farmers truckers, plus we the people sitting at home playing with themselves or each other while connected to the global brain via the Internet – that IS the economy now. It might be hard enough to save that economy, so let’s stop talking about the abstract beast ‘economy’ which was nothing but an upward redistribution scheme selling the masses fake happiness to compensate for their fake work.

The economy now was originally published on Meandering home

Correctie: banken worden tóch gered

De Amerikaanse senaat heeft het ‘bailout plan’ nu toch toegestemd. Om vooral de Republikeinen beter de stemmen hebben ze de nieuwe versie opgeleukt met belastingvoordelen en andere aardigheidjes. Toch zeggen analysten, dat de injectie van liquiditeit de geldmarkt niet gaat redden. Het blijft voorlopig dus nog even spannend.

Waarschijnlijk ben ik niet de enige blogger (misschien de enige ongelezen blogger) die in stilte hoopt, dat het één en ander lekker in elkaar dondert, zodat er eens écht schoon schip wordt gemaakt, en niet alleen dunne groene papiertjes met Lincolns worden bijgedrukt en herverdeeld, maar dat er spijkers met koppen worden geslagen. Ja, dat de banken niet gered worden, de mensen hun kredieten gewoon mogen houden, en de gevaarlijke speculanten uit hun holen worden gerookt. Inderdaad: dat op hen tenminste dezelfde retoriek wordt toegepast als op de bommenriem-terroristen, die met al hun kunst- en vliegwerk nog niet een fractie van de bedreiging vormen, die van deze beursmaniakken uitgaat.

Wat? Vandaag nog steeds recessie?

Ja, het mag misschien zonderlijk lijken, maar ik heb het gevoel dat dat gedoe met die economische recessie, waar gisteren de kranten van uitpuilden, vandaag echt achterhaald is. Dat was toen even spannend, even sexy, even leuk, maar komt me nu zo banaal en uit de tijd voor.

Maar het schijnt dat het nu pas serieus begint te worden. Want: “U.S. lawmakers in the House of Representatives on Monday voted against the biggest proposed government intervention in the U.S. economy since the Great Depression of 1929”, schrijft CNN. Een communistische interventie, zelfs wanneer die broodnodig is voor het overleven (wil zeggen: als sterkste macht overleven) van de economie, is illegaal en wordt tegengehouden. Voor onze ogen stort een kaartenhuis in elkaar, als dominostenen vallen de grootste Amerikaanse banken om, omdat een groep overmoedige yuppies met een te groot risico heeft gedobbeld. De speelzucht van een stel jonge jongens heeft de financiële sector op de knieën gedwongen. Er bestaat een these, dat zo’n crisis iedere 15 jaar voorkomt, omdat er dan een generatiewisseling is onder de bankers. Er treedt dan een nieuwe, frisse groep bankers aan die zichzelf natuurlijk willen bewijzen.

Maar dat is speculatie over de oorzaken. De gevolgen zullen wel weer bestaan in een knik in de economische groei, een toename van de alcoholconsumptie per hoofd van de bevolking in landen waar de naïeve banken de AAA-rating hebben vertrouwd (die rating-agenturen worden nu ook onder de loep genomen. Standard and Poor’s bijvoorbeeld, met de nadruk op Poor), en misschien een paar auto’s minder op de weg, een handvol werklozen meer voor de televisie  met glinsterende zakken natriumglutamaat-aardappelsplinters, nog een paar zelfmoorden hier en daar, en een lichte stijging van het aantal psychotherapeutische consulten. So what?

Die gevolgen zijn kleinigheden. Na 1929 begon de wereld onherroepelijk naar een wereldoorlog toe te bewegen die 50 miljoen doden heeft gevergd. Dat zal nu niet meer gebeuren, omdat… omdat… ja waarom eigenlijk? Waarom geen 700 miljard aan het leger overwijzen, en dat die het dan maar opknappen. Een paar waterstofbommetjes, China op de knieën dwingen. Nee, een interessanter onderwerp is de oplossing.

In een aantal Europese landen gelden de z.g. Basel-II regels, die investment banken behoorlijk onder toezicht plaatst. Waarop in Duitsland Angela Merkel sinds jaren hamert, en waarvoor ze in Washington nooit meer dan hoongelach heeft geoogst, is een soortgelijke regulering op mondiaal niveau. Natuurlijk denken veel Amerikanen bij het woord regulering alleen reeds aan verschrikkelijke planeconomie, vijf-jaren-plannen en zwoegen in gelijkheid en oneindige treurnis. Maar om alleen daarom voorstellen voor een fatsoenlijk internationaal beurstoezichtorgaan in de wind te slaan is op zijn zachtst gezegd kinderachtig. Merkel, Sarkozy, Brown en de rest: hand in hand naar Washington en de controle afdwingen – of gelijk in China reclame maken voor onze goed functionerende geldmarkt.

Inderdaad heeft in Duitsland de baas van de Sparkassen (een belangrijke peiler) gezegd, dat

  1. aanpakken van de rating agenturen;
  2. een internationaal beurstoezichtorgaan

de twee belangrijkste oplossingen zijn. Ik zuig die dus niet uit mijn duim, dus…

Ondertussen ga ik gewoon door met mijn spannende bezigheden en laat mijn paar aandelen in hun bankkluis rusten, en raad de lezers van dit blog aan, hetzelfde te doen.